Art Pepper meets the rhythm section

14-11-2009, Rubriek Jazz helden, Door Gerrard Avant Garde

Veel jazzmuzikanten verliezen naarmate ze langer in het vak zitten hun kracht en schoonheid. Ze laten zich verleiden door het grote geld en maken muziek voor de grote massa. Makkelijk in het gehoor liggende covers van de Beatles of easy bossa nova zijn regelmatig op plaat verschenen met grote namen uit de jazz prijkend op de cover. Vooral jaren zeventig was een moeilijke tijd voor veel grootheden. De east en westcoast jazz van vroeger moest nu opboksen tegen de fusion, funk en jazzrock; Miles Davis nam de stap met velen. De artiesten die wél hetgeen bleven spelen waar ze écht van hielden, verdwenen op sub en andere B labels. Chet Baker was hier één van. Naarmate de jaren verstreken werden zijn combo’s kleiner en zijn muziek puurder. Chet kreeg veel waardering en respect, vooral in Europa. Het leven van Chet Baker had veel overeenkomsten met Art Pepper. Beide hadden in de jaren vijftig een uiterlijk van een filmster en beschikten over een groot talent. Drank, vrouwen, heroïne en lange gevangenisstraffen waren een rode draad in beide levens. Het is daarom wrang dat Chet in tegenstelling tot Art respect en aandacht bleef krijgen, terwijl Art tot 1966 wegkwijnde in de gevangenis San Quentin. Pas in 1975 probeerde hij terug te komen met een comeback. De hierop volgende zeven jaar tot aan zijn dood, heeft hij diverse fantastische opnames gemaakt en heeft hij zijn autobiografie Straight Life geschreven.

Waybeyondthewest wil twee opnames uit het repertoire van Art Pepper toelichten: Art Pepper meets the rhythm section én Art Pepper live at the Village Vanguard.

De muziek op beide platen geven een deel uit het leven van Art weer. Op de eerste plaat is Art nog een jazzmuzikant met een sterrenstatus. Art werd 1n 1957 door zijn vrouw van bed gelicht dat hij onverwachts een recorddate heeft met de combo van Miles Davis (Red Garland – Piano, Paul Chambers – Bas, Philly Joe Jones – Drums). Dit zorgt voor grote paniek, waar op plaat niets van te horen is. Dit onderstreept de klasse van Art. Een recordreview uit 1958 van een groepje jonge Nederlandse jazzliefhebbers laat zien hoe de plaat in Nederland werd ontvangen:

“Wanneer wij dit neerschrijven ligt dit album reeds meer dan een jaar in de winkel. Waarom ze dan tot nu toe niet sproken werd is geheel onpeilbaar, want het was zeker één van de beste albums van dit jaar en waarschijnlijk Pepper’s meest tot reipheid gekomen opname tot op heden. De session werd gehouden op januari 1957, toen Lester Koenig gebruikt maakte van de Miles Davis rhythm section, die toen in Hollywood was om met de bekende trompettist te spelen in een plaatselijke nachtclub. De altist en de ritmesectie vinden elkaar uitstekend in deze uitgebalanceerde set van acht tunes variërend van een kuis gespeeld “Imagination” tot de intrigerende driekwartsmaat jazz in “Waltz me”. In “Red Pepper” een slow blues, laat Art zijn op Lester Young geïnspireerde chorus duidelijk zien waar de kernen liggen. De soli van alle betrokkenen zijn alle van gelijkblijvend niveau, met Pepper soms naar hoogten stijgend die hij zelfs onder de meest passende voorwaarden in een club zelden kon bereiken. Deze gedenkwaardige ontmoeting vastgelegd op plaat verdient een mooie plaats in ieders jazz verzameling.”

Art Pepper live at the Village Vanguard werd twintig jaar na Art Pepper meets the rhythm section opgenomen. Art zou een maand lang met George cabels, George Mraz en Elvin Jones optreden in de New Yorkse jazzclub The Village Vanguard. Art was na jaren van methadon eindelijk van de heroïne af, maar had dit vervangen door coke. Toen hij hoorde dat zijn oude platenlabel Contemporary een driedaagse live opname wilde maken, sloegen de stoppen bij hem door. Hij kon de druk gewoonweg niet aan. Art was de dagen voor de opnames coked-up en had zijn bed al dagen niet gezien. Hij vertelt dat hij tijdens die driedaagse sessie in een roes verkeerde. Zijn spel is weergaloos. Hij speelt integer, puur, grillig en ontroerend. Ook als hij de door microfoon de nummers verkondigd komt er een muzikant naar voren. Geen arrogantie of bravoure, maar puur hoe hij op dat moment is. De live opnamens zijn op drie platen uitgebracht die zowel los als in een box te verkrijgen zijn. Wil je los komen van de Blue Note hard bop en wil je meer verdieping in de jazz horen, dan hoort deze plaat absoluut op je platenspeler te liggen.

Luister naar Art Pepper - Birks Works, Soundcloud van Waybeyondthewest